Overslaan en naar de inhoud gaan

Levensbeschouwelijke dialoog in de Lerarenopleiding

U bent hier

Studente Latifah gelooft in dialoog

Ik ben tweedejaarsstudent secundair onderwijs aan UCLL. Mijn onderwijsvakken zijn Islam en Economie. Eén van de belangrijkste redenen waarom ik juist voor deze hogeschool koos, ook al is het zo ver van huis, is de openheid van de school. Openheid tegenover alle mensen, tegenover alle levensbeschouwingen

Waarom is dat belangrijk voor een leraar?

De vraag wordt vaak gesteld: “hoe kan een levensbeschouwing belangrijk zijn voor een leerkracht? Die moet gewoon de inhoud kennen en kunnen en overbrengen en that’s it.”

Neen dus: een leerkracht is veel meer dan iemand die (vak)kennis heeft en overbrengt. Een leerkracht is ook een opvoeder, een cultuurparticipant, hij is empathisch. Hoe kan je deze eigenschappen bezitten als je niet eens weet hoe je het best in dialoog gaat met mensen die anders denken en zijn? Je leert veel door in gesprek te gaan en samen te werken met mensen met verschillende levensbeschouwingen. Je leert ook kritisch kijken naar jezelf. Naar wie je bent, wat je doet en hoe je reageert.

We kunnen er niet omheen. Diversiteit is een feit in onze maatschappij, en dus ook in onze scholen. Elke leerling is uniek en anders. Daar moet je als leerkracht op inspelen om het beste uit je leerlingen te halen.

Bovendien heb je als leerkracht een dubbele verantwoordelijkheid: je moet jezelf als mens ontwikkelen en proberen open te staan voor anderen. En je moet deze eigenschappen doorgeven aan je leerlingen.

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Dialoog in de praktijk

Ik heb tijdens mijn opleiding zelf al mogen ervaren wat dialoog teweeg brengt in een groep van leeftijdsgenoten met andere geloofsovertuigingen: door naar elkaar te luisteren, te leren begrijpen en kennis, maar ook bijvoorbeeld humor met elkaar te delen, creëer je een echte band. Zo voerden we onlangs een filosofisch gesprek met studenten van verschillende levensbeschouwingen. In het begin was het allemaal wat wennen. Je kent elkaar niet, er hangt een spanning van wantrouwen en iedereen zit wat ongemakkelijk. Maar nadat de eerste persoon zijn zegje heeft gedaan, komt alles op gang. Humor, begrip en kennis delen met elkaar: dat doet iets. Het zorgt voor een band. Nu groeten we elkaar als we elkaar tegenkomen. Als er geen dialoog zou geweest zijn, dan waren we nog steeds vreemden.

Ik voel ook bij mezelf verandering en durf kritisch naar mezelf kijken. Ik ben heel eerlijk en geef het toe: ik ben een koppige. In het begin van mijn opleiding en tijdens mijn eerste gesprekken wilde ik meteen zeggen wat ik dacht, zonder mijn gesprekspartners te laten uitpraten. Ik deed het niet met opzet, maar wilde vooral graag mijn mening geven. Maar in dialoog moet iedereen het woord krijgen. En moet je naar elkaar luisteren om elkaar te begrijpen, kan je niet zomaar antwoorden. Ik merk nu dat ik hier meer aandacht voor heb. Ik probeer te luisteren, om empathisch te zijn en om mijn mening niet op te dringen. Ik mag alles zeggen – zeker – maar íedereen mag dat doen.

Ik heb echt het gevoel dat deze opleiding mij de kans geeft om te leren omgaan met andere mensen, met andere levensbeschouwingen. Ik vind het fantastisch dat steeds meer lerarenopleidingen open staan voor deze maatschappelijke evolutie en ik wens alle toekomstige leerkrachten dezelfde kansen toe.

Latifah Mahli
Tweedejaarsstudente Lerarenopleiding Secundair Onderwijs UCLL