Overslaan en naar de inhoud gaan

U bent hier

Een docent vertelt: "Afscheid van ons stilgeboren baby'tje"

donderdag 05 december

Een openhartig verhaal

Elke tweede zondag van de maand december is het Wereldlichtjesdag. Dan steken mensen over de hele wereld ’s avonds om 19u kaarsjes aan ter nagedachtenis van overleden kinderen. Zo wordt de aarde letterlijk wat lichter voor de mensen die een kindje hebben verloren. Vandaag praat ik met UCLL-collega Greet Schoofs, docent in Campus Gasthuisberg. In 2018 verloor ze haar babymeisje Jukka, tweelingzusje van Taure.

"Het verlies was er al voor het einde, de rouw voordat het afscheid kwam"

Greet Schoofs: “Bovenstaand citaat omschrijft voor mij wat we als familie hebben meegemaakt. Wanneer je zwanger bent van een tweeling, slaat je fantasie op hol. Hoe zal het leven zijn met twee kinderen erbij, tegelijkertijd? Hoe zullen ze hier achter elkaar aan hollen in het huis? Vrij snel ben je daar volledig op ingesteld. Tot je hoort dat het met een van de twee kindjes niet goed gaat. Dat verdict kregen we op 13 weken. Op dat moment ervaar je een eerste verlies, een afscheid van een droom die al zo reëel leek. Maar hoe doe je dat, afscheid nemen terwijl je weet dat er ook nog een gezond kindje is? Die tweestrijd is heel lastig. Je kan het ene niet voelen, maar ook niet het andere. Je kan niet volledig in de rouw gaan, omdat er toch nog de hoop is van het gezonde kindje.”

Over leven en dood

Greet: “Op 37 weken kreeg ik een keizersnede, maar we zijn Jukka kwijt geraakt in de 33ste week. Haar zusje Taure is nu 18 maanden. Toen de meisjes geboren werden, kondigden we eerst de geboorte van de tweeling en dan het overlijden van Jukka aan, ook al was Jukka vier weken eerder gestorven in mijn baarmoeder. We hebben ervoor gekozen om het op die manier naar buiten te brengen, omdat we toch de erkenning wilde dat we twee kinderen gekregen hadden. Ook al zijn ze niet alle twee levend op de wereld gekomen. Alleen de mensen die het dichtste tegen ons stonden, wisten dat ze niet was gestorven tijdens of na de bevalling. Mentaal was het heel zwaar om te weten dat je een van de twee kindjes dood mee draagt. Je weet heel goed dat de baby gestorven is, maar toch voelde ik op de plaats waar Jukka zat nog beweging. Wellicht was het Taure die haar duwde. Je denkt dan soms stiekem ‘zouden ze zich niet vergist hebben’. Waar je altijd leven hebt gevoeld, blijf je dat voelen, ook al is het er niet meer.”

Ons zusje

Greet: “Jukka’s urne staat bij ons thuis, haar foto hangt in de hal bij de foto’s van haar zussen en haar broer. Ook op Taures kamer hangt een foto van Jukka. Nu is Taure nog klein, maar ze zal weten dat zusje samen met haar in mama’s buik heeft gezeten. Ik zal haar alles vertellen. Hoewel ik een wetenschappelijk, rationeel persoon ben, voel ik dat het nodig is voor mijn verwerkingsproces om mijn verhaal te delen. Hoewel ik het moeilijk heb om geconfronteerd te worden met mijn emoties, toch werkt het helend om erdoor te gaan. Alleen heb ik er graag controle over. Wanneer ik ga spreken op UCLL bij de opleiding vroedkunde, weet ik dat ik het moeilijk zal hebben en dat is oké. Ik moet erdoor. Wanneer iemand me uit het niets erover aanspreekt op straat, dan gaat het niet. Ik wil erover kunnen praten in alle veiligheid. Voor sommige mensen kan Wereldlichtjesdag die betekenis hebben, voor mij zijn het verschillende momenten doorheen het hele jaar. De verjaardag van de meisjes is bijvoorbeeld zo’n dag. ‘Boven de wolken’ stuurde een verjaardagskaartje voor Jukka, en dat doet deugd. Wanneer we trouwden afgelopen zomer, maakte mijn oudste dochter een kunstwerk met al onze namen in met een sterretje boven Jukka’s naam. We dragen dit verlies vooral als een familie, in de intimiteit van ons gezin.”

"Voor ons blijft de vraag levendig als wij kijken naar Taure: hoe zou Jukka er nu uit zien? Wat voor karaktertrekjes zou zij hebben?"

Greet Schoofs


De kracht van de vroedvrouw

Greet: “Toen ik 30 weken zwanger was, heb ik heel bewust contact gezocht met een vroedvrouw die aan huis kwam. We kregen al snel een hechte band. Ze heeft ons begeleid en bijgestaan doorheen het hele proces. Tijdens de zwangerschap moesten we vaak moeilijke beslissingen nemen. Wanneer de gynaecoloog druk legde om bepaalde acties te ondernemen, dan was zij er altijd om de rust en de kalmte terug te brengen zodat we de regie weer in eigen handen konden nemen. Aan de andere kant merkten we ook dat er in het ziekenhuis vroedvrouwen zijn die niet zo goed weten hoe ze moeten omgaan met een verlieservaring zoals wij hebben meegemaakt. Zo was er eentje die de kamer verliet van zodra ze mijn tranen zag, met het idee dat ze me beter eventjes alleen liet met mijn verdriet. Toch was het oké om gewoon stilletjes bij mij te blijven. Er gewoon zijn is soms al goed genoeg. Daarom is het mooi dat de UCLL-opleiding vroedkunde speciaal voor vroedvrouwen, therapeuten, pyschologen enz.. studiedagen en navormingen rond rouw en verlies organiseert. Net nog ben ik gaan spreken op de associatiedag ‘De droom voorbij’. Vroedvrouwen horen daar verhalen van mensen die een kindje hebben verloren, en weten zo beter hoe ze in de toekomst met dit soort van verlies kunnen omgaan. Een kind verliezen is een van de meest ingrijpende emotionele gebeurtenissen die je kan meemaken. Hoe mensen op dit moment met je omgaan, wat ze zeggen en wat ze doen, blijft je je leven lang bij. Ik ben mijn vroedvrouw dan ook erg dankbaar. Wanneer ze nu bijvoorbeeld een foto ziet van Taure en zegt ‘daar hadden twee extra oogjes moeten op staan’, verwarmt ze nog steeds mijn hart.”

“Onze bacheloropleiding vroedkunde UCLL maakt jonge mensen klaar om gezinnen
te begeleiden in wat meestal de mooiste momenten van hun leven zijn. Maar ook daar
waar kinderen overleden zijn en gemist worden is de vroedvrouw onmisbaar. Onze vroedkunde studenten worden getraind om een lichtje te zijn voor alle ouders, ook wanneer het minder goed gaat.”

Sylvie Dewaele, opleidingsverantwoordelijke Vroedkunde UCLL

Auteur: Greetje Van Haleweyck