Overslaan en naar de inhoud gaan

Studenten aan het woord

De studierichting ‘maatschappelijk werk’ sloot logisch aan op de studierichtingen die ik voordien al had aangevat: ‘pedagogische wetenschappen’ en ‘wijsbegeerte met minor sociologie’. Die opleidingen maakte ik niet af. Niet vanuit desinteresse of incompetentie, maar omdat ik praktijkervaring miste.

De studierichting maatschappelijk werk voedde mijn interesse in mens en maatschappij. Mijn kritische ingesteldheid en de drang na te denken en te reflecteren werden tijdens de opleiding fel geapprecieerd.

De praktijkervaringen, die ik tijdens lessen en tijdens mijn stage in het JAC in Leuven opdeed, confronteerden me met de dagelijkse realiteit van hulpverlening en cliëntsituaties. De ervaringen zetten me nog meer aan het denken en motiveerden me om de theorie die ik tijdens lessen kreeg voorgeschoteld op een grondige manier aan te pakken. De ervaringen confronteerden me ook met mezelf. Tijdens de opleiding heb ik mezelf als persoon én als beroepspersoon beter leren kennen.
Hoewel ik maar twee jaar op deze school heb doorgebracht, heb ik me met verschillende mede-studenten, maar ook met docenten kunnen verbinden. Dat komt, voor mij persoonlijk, omdat ik nooit het gevoel had me als iemand anders te hoeven voordoen dan wie ik was. Ook waren er verschillende docenten die mij inspireerden door de kennis die ze bezitten, door hun manier van kijken naar de wereld of door hun eigen praktijkervaringen.
Nu ik dit diploma in handen heb, voel ik mij ongelooflijk blij. Er staat zwart op wit geschreven dat ik maatschappelijk werker ben. Nog blijer zal ik zijn als ik ook die theorie, in praktijk kan omzetten.
Van student maatschappelijk werk naar maatschappelijk werker, niet in no time, maar wel met een pak extra mensenkennis, zelfkennis en leuke en leerrijke ervaringen. Dat is de studierichting maatschappelijk werk voor mij. 

Bieke Vanbeselaere  (Sociaal werk - Maatschappelijk werk)

Tegelijk met mijn derde jaar als student in Leuven startte mijn eerste jaar aan de Sociale School Heverlee.  Met een hoopje argwaan en gemengde gevoelens beklom ik de eerste dag de berg. Een warme ontvangst wachtte me aan de top maar haalde mijn twijfels rond sociaal werk nog niet weg.
Al snel donderde het plafond nog wat verder naar beneden. De SSH had het in haar hoofd gehaald om op 6 oktober op driedaagse te vertrekken met een klas vol onbekende eerstejaars. Ik kon het concert van John Butler dat ik maanden geleden geboekt had samen met de heerlijke anonimiteit van het hoekje van de aula wel vergeten. Maar ik kan zeggen, ik kwam met een nog warmer gevoel terug. Volledig geprikkeld door de driedaagse en de fijne klasgroep besloot ik me ten volste in te zetten het komende jaar. Na deze volgepropte drie dagen was ik er zeker van, sociaal werk was mijn dada.
Ik kan besluiten dat ik blij ben begonnen te zijn aan de opleiding sociaal werk. Elke maand op de SSH heeft me meer en meer overtuigd om me te smijten als sociaal werker, voor de job en voor de mensen. John Butler,  misschien zie ik je binnen drie jaar nog wel eens, maar dan hopelijk als een goeie sociaal werkster. 

Behalve in haar asociale ligging doet de sociale school haar naam geen onrecht aan! Het is er mogelijk te communiceren mét mensen en niet tegen mensen. Een lach in de gang wordt beantwoord en je enthousiasme wordt met nog meer enthousiasme ontvangen, aangesproken worden met de voornaam heeft me de eerste maanden telkens weer doen opkijken en een collectebus voor een schoolkat vind je niet snel ergens anders.

De trappen van vergelijking kregen voor mij dankzij de Sociale School een extra dimensie. Warm, warmer, warmst, SSH!

Loes Messens (Sociaal werk -  Sociaal-cultureel werk)