Overslaan en naar de inhoud gaan
15 juni 2021

Superdiversiteit aan het werk

“Ben jij die innovatieve, creatieve duizendpoot? Dan hebben wij een uitdagende vacature voor je!” Deze dooddoener lees je in heel wat vacatures. Heel wat jongeren zal dit niet afschrikken om zich kandidaat te stellen. Maar als je dit met een cultuursensitieve blik analyseert, weet je dat je een stuk van je doelgroep meteen kwijt bent.

Het is maar een van de vele ontdekkingen die studenten deden bij het ontwikkelen van hun adviezen rond diversiteit. In het transdisciplinair co-creatief opleidingsonderdeel (Taco) ‘Superdiversiteit aan het werk’ kregen de studenten opdrachten vanuit het werkveld. Docenten Liesbeth Lenie en Karolien Vlayen contacteerden heel wat organisaties. Zo wilde de Provinciale Ontwikkelingsmaatschappij (POM-Limburg) weten waarom ze weinig sollicitanten met een migratie-achtergrond over de vloer krijgen. Een OCMW vroeg naar een aanpak om anderstalige laaggeschoolden meer kansen te geven op langdurige arbeidscontracten. En de studenten moesten ook op zoek naar manieren om mensen met een arbeidshandicap aan telewerk te helpen.

Je moet cultuursensitief zijn, maar vooral: je moet de verschillen willen zien.
Liesbeth Lenie

Verder ging een groep studenten aan de slag rond een project van de UCLL-expertisecel Inclusive Society. Daar doet onder ander Liesbeth Spanjers onderzoek naar meertalige empathie. “Een paar woorden in de taal van de andere kan al heel veel helpen om een band te creëren!” Elke Emmers, hoofd van Inclusive Society, waakte mee over de kwaliteit van de adviezen die de studenten voorlegden aan de opdrachtgevers. 

“We hadden studenten uit management, de lerarenopleiding, welzijn en gezondheidszorg, en dit uit beide regio’s ” legt Liesbeth uit. “In gemixte teams moesten ze op twee niveaus aan de slag. Enerzijds deden ze suggesties voor de concrete aanpak op de werkvloer. Anderzijds werkten ze ook op organisatieniveau adviezen uit rond inclusie.”

Plus est en vous

Liesbeth Lenie kan je tientallen verhalen vertellen over drempels waar studenten tegen aan lopen. Vanuit haar opleiding en werkervaring heeft ze een feeling ontwikkeld voor alles wat het niet vanzelfsprekend maakt voor mensen om ‘succesvol’ te zijn, om te kunnen participeren aan de samenleving op voet van gelijkheid met anderen.

“Ik ben opgegroeid in Kinrooi, de meest Noordoostelijke uithoek van Limburg. Ik zag indertijd hoe heel wat van mijn leeftijdgenoten eigenlijk weinig kansen kregen om al hun talenten volop aan bod te laten komen tijdens hun schoolcarrière. Sommigen stopten op 16 om te gaan werken. Naar de unief of hogeschool gaan was niet evident. Je moest ofwel op kot of een wagen krijgen van thuis, want met het openbaar vervoer was het ondoenbaar.  Voor mij  en mijn omgeving was het een vanzelfsprekendheid om als een van de weinige meisjes uit mijn klas naar de humaniora in de stad te gaan, om vervolgens verder te studeren, om mijn grenzen te verleggen en om me te blijven ontwikkelen.  Ik weet dus hoe belangrijk een stimulerende omgeving en een netwerk is.  ‘Plus est en vous’ is het motto van mijn vader, die zelf opgroeide in een arm gezin en met behulp van een beurs het diploma van ingenieur behaalde. Wellicht gaf dit alles mij de impuls om voor orthopedagogie te kiezen, om steeds te blijven opkomen voor gelijke kansen voor iedereen en steeds te blijven geloven in groeimogelijkheden.”  

Naast haar opdracht als praktijklector in de PBA orthopedagogie steekt Liesbeth heel wat tijd in “haar” bachelor-na-bachelor orthopedagogisch management, een opleiding voor (toekomstig) leidinggevenden in het orthopedagogisch werkveld.  Maar velen kennen haar als het gezicht van “studeren met een statuut” want ze behartigt de belangen van de studenten met een functiebeperking.  

Verder gaan dan redelijke aanpassingen

Studenten met een functiebeperking  kunnen rekenen op ‘redelijke aanpassingen’. Meestal gaat het over faciliteiten bij examens waar bijv. een student extra tijd krijgt of een laptop mag gebruiken. “Redelijke aanpassingen zijn een recht dat onlangs in de grondwet werd opgenomen,” stelt Liesbeth. “Uiteraard respecteren we als hogeschool dit recht. Maar eigenlijk ligt onze ambitie hoger. Er is tegelijkertijd het recht op inclusie. We willen  een  hogeschool zijn waar door de inzet op inclusie en universeel ontwerp aanpassingen minder nodig zullen zijn.  Hier werken we met zowel de opleidingen als de ondersteunende diensten stapsgewijs aan. Dit vraagt van iedereen een bereidheid tot verandering, tot kritische kijken naar de eigen praktijk.   Hier een bijdrage aan mogen leveren is voor mij een drijfveer om mijn rol met passie op te nemen.

Bruggen bouwen met een Taco

Liesbeth is alleszins trots op de Taco. “Ook voor mijzelf was het een transdisciplinaire uitdaging. Karolien komt uit de lerarenopleiding. We werkten ook met heel wat studenten management. Je moet je jarenlange vanzelfsprekendheden als lesgever durven los laten en opnieuw gaan zoeken naar afstemming samen met je collega’s. Hoe kijk je naar evalueren? Hoe beoordeel je het proces? Welke eisen stel je aan een product? … Maar zo leer je ook hier bruggen bouwen, tussen opleidingen en tussen regio’s”

De studenten van Superdiversiteit konden net voor de tweede lockdown elkaar nog  ontmoeten op de campus.   

 

Nooit alleen maar content zijn met wat er is, maar kijken naar wat er nog mogelijk is.
Liesbeth Lenie