Aan het woord: Greet Decin

Greet Decin

Programmadirecteur Lerarenopleiding Hogeschool UCLL

We spreken af met Greet Decin op campus Hertogstraat in Heverlee. Wie met haar praat, merkt het al snel: hier zit iemand die gelooft in onderwijs als een levend netwerk van mensen die samen leren. Studenten, leraren, lerarenopleiders, schoolteams en alumni - voor haar maken ze allemaal deel uit van hetzelfde geheel. En daarom wil ze zo graag werk maken van de alumniwerking van de UCLL Lerarenopleiding: als plek van ontmoeting, professionele groei en gedeelde verantwoordelijkheid voor goed onderwijs.

Hallo Greet, hoe ziet jouw loopbaan er tot dusver uit?

Greet: Mijn loopbaan is niet in één rechte lijn gelopen en dat vind ik eigenlijk alleen maar mooi. Ik heb een doctoraat in de sterrenkunde, stond een paar jaar in het secundair onderwijs, gaf daarna les in de lerarenopleiding, onder meer in het kleuteronderwijs rond wiskunde en ICT, en ben van daaruit in pedagogisch onderzoek gerold. Dat onderzoek ging over heel uiteenlopende thema’s: multimedia en jonge kinderen, taalontwikkeling, het denkproces van studenten bij het maken van een sterke lesvoorbereiding, de onderzoekende leraar, …. Van daaruit ben ik verder gegroeid naar een rol als hoofd onderzoek binnen de lerarenopleiding en vandaag sta ik hier als directeur van diezelfde lerarenopleiding.

Als je terugdenkt: wat heeft jou persoonlijk het meest gevormd?

Greet: Ik besef vooral hoe ontmoeting altijd nieuwe richtingen opende. Je leert mensen kennen, je geraakt geïnspireerd, je denkt samen na en plots dient zich weer een volgende stap aan. Voor mij werkt leren ook zo. Het is doordat je mensen ontmoet, dat je dingen leert. Ik heb gigaveel geleerd van de mensen die ik onderweg ben tegengekomen. Van collega’s, van studenten, van professionals uit het werkveld, van mensen met veel meer expertise dan ik. En eerlijk: dat is vandaag nog altijd zo.

Ik ben een pokkenieuwsgierig mens. Ik heb vaak het gevoel dat ik nog veel te weinig weet. Maar dat stoort me eigenlijk niet. Het maakt dat ik graag luister, graag vragen stel en graag met anderen denk. Mijn manier van leren is heel relationeel: door samen te spreken en te debatteren, samen te zoeken, samen iets vast te pakken. Al die hersencellen van verschillende mensen samen weten altijd meer dan wat er in mijn eentje in mijn eigen koppeke zit.

Ik geloof heel sterk dat je onderwijs samen maakt. Ik zie de lerarenopleiding als een ecosysteem van leren. Wij zijn niet alleen opleiders, maar ook leerarchitecten.

We staan aan het begin van de officiële alumniwerking van de UCLL Lerarenopleiding. Wat maakt dit voor jou een belangrijk moment om daar echt werk van te maken?

Greet: Ik geloof heel sterk dat je onderwijs samen maakt. En dat je leren ook samen maakt, door kennis te delen, door met elkaar in gesprek te gaan, door ervaringen uit te wisselen, door rijke ontmoeting. Ik zie de lerarenopleiding als een ecosysteem van leren. Wij zijn niet alleen opleiders, maar ook leerarchitecten: we bouwen mee aan contexten waarin leren verankerd raakt in de dagelijkse praktijk en waarin mensen individueel én samen kunnen groeien.

Wat kan een sterke alumniwerking betekenen voor startende leraren?

Greet: Voor startende leraren kan dat echt veel betekenen. Wie pas begint met lesgeven, zit vaak met heel veel vragen. Heel begrijpelijk ook. Alleen durven ze die niet altijd stellen op de plek waar ze werken. Soms willen ze niet dom overkomen tegenover een directie of collega’s. Ze willen niet dat iemand denkt: oei, weet die dat niet? Is die nog zo onzeker?

Net daarom kan het zo waardevol zijn dat er een plek blijft bestaan waar niets ‘afhangt’ van je vraag. Een vertrouwde plek. Een oud nest, bijna. Een plek waar je wel kunt zeggen: ik weet het even niet goed, hoe pakken jullie dat aan? Die veilige, vrije plek die je hier opnieuw kunt vinden, is voor mij een van de grote krachten van een alumniwerking.

En wat kan die alumniwerking betekenen voor mensen die al langer in het werkveld staan?

Greet: Vanuit onderzoek weten we dat de leercurve van leraren in het begin vaak heel sterk stijgt, maar later afvlakt en zelfs stilvalt. Niet omdat mensen niet meer willen leren, maar omdat de tijd en de ruimte voor professionalisering vaak ontbreken. Daarin kan een alumniwerking iets in beweging zetten. Door bijvoorbeeld leercafés te organiseren, door onderwijsvragen in het midden te leggen waar mensen samen over kunnen nadenken. Als professionals samen dingen aanpakken, als we hen ‘terug in hun leren zetten’, gebeuren er mooie dingen.

Waarom vind jij het belangrijk dat een lerarenopleiding ook na het afstuderen verbonden blijft met haar alumni?

Greet: Omdat die wisselwerking de opleiding zelf sterker maakt. Alumni brengen praktijkkennis binnen. Ze weten waar startende leraren vandaag op botsen. Ze voelen hoe snel schoolcontexten veranderen. Ze zien welke vragen leven in klaslokalen en schoolteams.

Als wij als lerarenopleiding daar goed naar luisteren, kunnen we ook beter opleiden. Dan kunnen we de praktijkshock voor studenten verkleinen. Dan kunnen we beter begrijpen wat er nodig is. En dan ontstaat er ook iets wat ik heel belangrijk vind: evenwaardigheid.

Wat bedoel je met evenwaardigheid?

Greet: Ik droom ervan dat die relatie nog veel meer een gelijkwaardige leerrelatie wordt. Ik wil echt samen opleiden. Ik wil een leeromgeving creëren waarin iedereen leert: studenten leren lesgeven, leraren in het werkveld zitten met concrete onderwijsvragen en ook lerarenopleiders moeten blijven leren. Hoe ziet een schoolcontext er nu uit? Wat betekent het bijvoorbeeld om les te geven in een context met veel anderstalige kinderen? Hoe anders is dat dan twintig jaar geleden?

De schoolomgeving verandert voortdurend. Jongeren veranderen. De samenleving verandert. Dus als je relevant wilt blijven als opleiding, moet je je telkens opnieuw in dat leren laten zetten. En dat kan alleen als je die relatie met het werkveld echt levend houdt.

Ik hoop dat alumni hier een ontmoetingsplaats vinden. Een rustplaats ook. Een plek waar je niet alleen een fijn gesprek hebt, maar ook weer iets inhoudelijks mee naar huis neemt.

Wat hoop jij dat alumni hier zullen vinden?

Greet: Ik hoop dat alumni hier een ontmoetingsplaats vinden. Een rustplaats ook. Een plek waar je een onderwijsvraag op tafel mag leggen en waar je daar samen met anderen rond kunt denken. Een plek waar je niet alleen een fijn gesprek hebt, maar ook weer iets inhoudelijks mee naar huis neemt. Iets dat blijft hangen, een theoretisch kader misschien, een nieuw perspectief, een vraag die je opnieuw aan het denken zet.

Ik hoop vooral dat mensen voelen: hier gebeurt iets. Hier ontmoet ik mensen met dezelfde drive. Hier krijg ik iets aangereikt dat mij professioneel en persoonlijk voedt.

Wat wil jij dat alumni voelen wanneer ze opnieuw contact maken met hun lerarenopleiding?

Greet: Ik moet denken aan mijn eigen leraren van vroeger. Er was bijvoorbeeld een leerkracht wiskunde in het eerste middelbaar, mijn klastitularis, een beetje een ouderwets iemand vanuit puberperspectief. Maar zij had een bijzonder talent: ze kon heel precies benoemen wat ze in iemand zag. Zij zei toen op een eerste oudercontact tegen mijn ouders en tegen mij: “Jij beseft waarschijnlijk niet hoe goed je bent in wiskunde.” Zoiets blijft hangen. Nu wil ik weten en leren van haar hoe ze zo snel zicht kreeg op haar pupillen, want ook mijn medestudenten spreken nog over haar.

Ook mijn leerkrachten Nederlands en geschiedenis: bevlogen vertellers, maar ook mensen met een groot sociaal engagement. We organiseerden toen als klas een fuif waarvan elke euro ging naar een project in El Salvador. Dat waren warme mensen die ons verder lieten kijken dan de klas en ons geschiedenisboek; ze vertelden over de wereld. El Salvador heeft nog altijd een bijzondere plaats in mijn hart. En zo zijn er heel veel warme mensen in het onderwijs.

Ik hoop dat alumni opnieuw contact maken met hun lerarenopleiding en hier weer die warmte, inspiratie en verbondenheid ervaren. Dat ze voelen: hier is mijn verhaal nog altijd welkom en hier kan ik zelf ook blijven leren.